Joyce spreekt: Zo wat een uit de hand gelopen gedoe

Nou nou nou, dat was tegen even wat. Schreef Joyce haar frustratie over haar weekend naar Parijs van zich af, vielen enorm veel mensen over haar kittig geschreven stukje. En jullie hebben dat lieve meisje ook wel heel hard aangepakt hard. Joyce heeft inmiddels een nieuw stukje geschreven. Wat vinden we ervan? We hebben hieronder alvast een spiegeltje van de tekst geplaatst, want de vorige blog van Joyce was ineens snel verdwenen.

Zo wat een uit de hand gelopen gedoe

Ik zal er maar weer even een blogje tegenaan gooien, gezien alle commotie de afgelopen dagen op mijn vorige blog. Sommige mensen zijn ervan overtuigd dat ik een egoïstisch persoon ben en dergelijke omdat ik vertelde dat ik teleurgesteld was door het niet-zo-leuke-weekendje Parijs. Ik heb een aantal verwijten gekregen over dat het voor alle slachtoffers daar ontiegelijk veel erger was dan ik ooit zou kunnen bedenken, dat ik totaal geen empathie of medeleven heb, dat ik zelf maar bij zo'n aanslag om zou moeten komen, IS mij de volgende keer sowieso zou moeten meepakken, dat ik ongevoelig ben of nog wel ergere dingen die ik gehoord heb. Ook al enkele doodsbedreigingen gehad en zulks; en ik dacht bij mezelf: wow, wat maakt dit een hoop reacties los zeg, en wat een aannames worden er gedaan. Gossip girl is er niks bij.

Ik zal jullie dan ook maar vertellen dat ik een paar reacties heb gelezen die op mijn blog waren gezet, plus een aantal reacties op de sociale media maar dat ik al snel gestopt ben met lezen. Haters gonna hate; ik kreeg al snel de indruk dat de meeste mensen meer bezig waren om mij de grond in te trappen of te haten, zonder dat ik daar iets tegen in kon brengen. Dus als ik het gelezen had, had ik er waarschijnlijk alleen maar een rotgevoel van overgehouden en daar zat ik niet op te wachten. Ik was op het moment van alle heisa overigens bezig met het in elkaar zetten van een badkamerkast en ben daarmee verder gegaan. Ik heb nog steeds niet alle reacties gelezen en dat ga ik niet doen ook.

Ik wil echter wel het één en ander recht zetten. De reden waarom het in dat blogje over puur en alleen mijn ervaringen gaat, is om meerdere redenen. Mijn familie en vrienden vroegen zich af hoe IK het ervaren had; de aanslagen buiten beschouwing gelaten. We hebben namelijk allemaal het nieuws, de media en de kranten in de gaten gehouden en we hebben er alles over kunnen lezen en worden er nog steeds dagelijks mee geconfronteerd. Dat het afschuwelijk is wat er in Parijs is gebeurd, is niet een mening; dat is een feit. Toch werd er gevraagd naar mijn persoonlijke ervaring die ik verwoord heb op een persoonlijk blog; waar tot op afgelopen week op zijn meest 15 mensen meelazen ofzo, in plaats van de drieduizend hits die ik ineens kreeg omdat iemand (of meerdere iemanden) mij een egoïstische trut vond en dit lekker doorspeelden naar andere sites. Mijn blog is persoonlijk, en vanuit mijn ervaringen geschreven. Niet over de ervaringen van mensen/slachtoffers van de aanslagen; want daar kan ik niks over zeggen. Ik kende niemand die daarbij betrokken was en zoals iedereen heeft kunnen lezen waren wij godzijdank ook niet in de buurt en hebben er zelfs niks van gemerkt op het moment zelf dat het allemaal plaats vond. Hoe kan ik daarover schrijven? Ik weet er verder niks van - behalve exact dezelfde mediabeelden en nieuwsartikelen die iedereen kijkt/ziet en leest.

Ik was het lang verwachte weekend weg geweest waar ik het met mijn directe omgeving over heb gehad; vrienden en familie wilden uiteraard weten hoe het was. Dan vertel ik daarover. Dan ga ik niet niks zeggen. Het is mijn persoonlijke blogje, hè? Met vrijwel geen lezers. Niet een professionele site - en die ambitie om dat te worden heb ik ook helemaal niet. Als men politieke statements wil lezen of horen hoe aangeslagen mensen reageren op het nieuws van de dag, zijn er ongetwijfeld nog duizenden andere blogs waarbij er vast veel meer dingen op staan.

Een hoop mensen hebben gezegd dat ik misschien de indruk gewekt heb alsof het mij allemaal niks doet en ik het erger vind dat ik een kutweekend heb gehad dan dat ik heel die aanslagen erg vond. Maar dat wil ik toch wel even rechtzetten. Het doet mij wel degelijk wat. Net als jullie. Alleen had ik geen behoefte om het daarover te hebben op mijn persoonlijke blog; dat zou ik juist oneerlijk vinden tegenover de mensen die echt de pijn en verdriet mee maken momenteel; hun vrienden/familie/geliefden moeten begraven - dat er een random iemand over ze gaat zitten janken en punten mee probeert te scoren. Bij deze nogmaals: ik vind het wel hartstikke erg. Dat daaraan getwijfeld word vind ik nog wel het meest frappant. Hebben jullie de beelden wel gezien? Hoe kun je dat nou niet erg vinden. Ik heb overigens helemaal nergens gezegd dat het niet verschrikkelijk was wat hen is overkomen of dat ik er letterlijk schijt aan heb met betrekking tot hun pijn en verdriet. Sterker nog; ik heb juist gezegd/geschreven dat ik zou willen dat er wat aan gedaan werd. Ik zal het even specifieker benadrukken: ik vind het hartstikke erg dat er zoveel mensen zijn omgekomen en er zoveel gewonden zijn gevallen. Mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers en de nabestaanden en ik hoop dat iedereen die hier emotioneel door geraakt is, er bovenop komt en dat het goed komt. Net als wat ik eigenlijk iedereen gun, ongeacht wat ze meegemaakt hebben.

Maar that's it. Want meer valt er niet over te zeggen. Ja, super erg. Hartstikke. Wat kan iemand er verder nog aan toevoegen? Niks toch... Het feit is echter wel dat het leven doorgaat. Mensen in mijn omgeving gingen gewoon zaterdags naar de sportschool, boodschappen doen, Sinterklaasinkopen doen, naar Ballorig, met de kinderen naar de Sinterklaasintocht (met of zonder zwarte-pieten-rel) en gingen gewoon hun ding doen zoals ze al van plan waren om te doen. Nou ja, behalve wij dan - want wij konden niet zo gek veel daar in Parijs. En daar ging mijn blog dus over. En nee; het is niet erger dan wat er gebeurd is. Het is ook niet vreselijk of verschrikkelijk. Nee, het is gewoon even kut & balen; maar moving on.

Sinds wanneer gooien we al het leed op een weegschaal? En zo ja, kun je dan ook niet minstens net zo kritisch naar jezelf toe zijn? Wanneer iemand klaagt dat haar kleuter vervelend is, moet zij dan ook direct op de vingers getikt worden door iemand die zegt dat zij geen kinderen kan krijgen of dat er een echtpaar in haar directe omgeving is die een kind heeft verloren en ze absoluut niks mag zeggen over kleine Jantje die zojuist haar cd-collectie in de open haard heeft gegooid? Wanneer iemand in koele bloede wordt vermoord door een bijl in zijn schedel in Helmond; mag je dan ook niet balen dat je een lekke band hebt op een te vroege maandagmorgen? Als er iemand dodelijk verongelukt is op de snelweg, mag je dan ook niet klagen over de file; ook al doe je over 5 kilometer 2 uur? Zet alles even in perspectief ofzo. Een paar jaar geleden zat ik midden in de winter in een nachttrein in een veel gebruikt treinentraject in de Randstad waarbij er iemand voor de trein was gesprongen. Ik begon om 23:30 met de terugreis en ik kwam 's ochtends om half zes/kwart voor zes thuis. Ik had toen ook een slechte nacht - maar ik denk dat degene die voor de trein was gesprongen een slechtere nacht had.

Hoeveel mensen sneuvelen er niet dagelijks in oorlogen waar wij elk uniek mens an sich niks mee te maken hebben om vervolgens wel te klagen over de vertraging in de trein, de eventuele storing bij de belastingdienst met betrekking tot de toeslagen of omdat de benzineprijzen zo hoog zijn. Omdat die aanslagen zijn geweest toen wij daar waren mag ik niet zeggen dat ik het rot vond dat alles dicht zat? En in hoeverre vinden een aantal mensen het dan redelijk om doodsbedreigingen aan mijn adres te uiten - terwijl je aan de andere kant zo aangeslagen bent door de mensen die om het leven zijn gekomen??? Hoe weet je dat dan te rijmen met je drang voor wereldvrede? Er zijn zat mensen die Tros Vermist of Spoorloos kijken voor de sensatie om maar even hun shitdag te kunnen relativeren; omdat ze ergens in de omgeving van Bogota een gezin met kinderen met een tuigje aan een slap touw over een wildkolkende rivier zien gaan om de overkant van de rivier te bereiken omdat ze naar hun werk moeten. De holocaust was ook heel erg. Mochten de mensen toentertijd ook niet klagen dat hun fietsen in beslag werden genomen? Shit happens, in alle degradaties. Ondanks dat er ALTIJD wel iets gebeurt dat erger is dan erg en waar je helemaal misselijk van wordt als je het hoort of zo'n knoop van in je maag krijgt, wil dat niet zeggen dat je niks mag zeggen over je eigen ellende. Althans, dat vind ik.

Probeer het even wat breder te trekken dat dit en doe geen aannames wanneer je iemand niet goed genoeg kent. Er waren aanslagen in Boston in 2013, waarbij het land niet dicht ging. Hetzelfde geldt voor de Twin Towers in 2001. In Syrië zijn er 150.000 mensen omgekomen in drie jaar tijd - daar waar een burgeroorlog heerst; en nog steeds gaat het leven daar (extreem moeizaam) verder. De aanslagen in Kenia??? Er is continu gelazer in de Gazastrook en toch gaat het leven door. Er zijn momenteel 170 mensen gegijzeld in Bamako - en wie veranderd zijn vlag nu op Facebook? Hoeveel van jullie weten überhaupt welke vlag daarbij hoort? Er gebeuren helaas héél erg veel negatieve dingen op de wereld, meer dan ik hier opnoem en er is ongetwijfeld zelfs nog veel meer wat mij en de rest van de westerse wereld niet eens bereikt en waar we geen weet van hebben; mijn blog heeft daar verder totaaaaaaal niets mee te maken. Dat gaat 'heel egoïstisch gezien' over mijn leven.

Ik had een blog geschreven zonder de focus te leggen op de aanslagen/slachtoffers daar - ondanks dat dat gruwelijk is daar - puur vanuit mijn eigen niet-zo-leuke ervaring. Zoals mijn familie en vrienden vroegen. Zij weten overigens prima hoe ik het bedoelt heb en kennen mij ook goed genoeg om te weten dat ik lang niet altijd even genuanceerd wil zijn. Ik druk mezelf ook soms verkeerd uit en gelukkig leer ik daar meestal wel van. Dit blog mag wel gelezen worden door het grote publiek, maar dat was zeker niet mijn doelgroep. Voorlopig ga ik de reacties even uitzetten; want ik heb geen zin in reacties van mensen die anderen zomaar veroordelen omdat ze zich vervelen. Ik ga gewoon door met bloggen over mijn leven; just like that. Vind je het niks? Oké, helemaal prima, dat mag uiteraard; je vind in de rechterbovenhoek een rood vlakje met een wit kruis erin, klik erop en je zult mijn blog nooit meer hoeven te lezen.